Jak ograniczyć stopnie, a jednocześnie sprawić, żeby ocenianie było przejrzyste, mierzalne i możliwe do uzasadnienia?
Ten materiał powstał z paradoksu, z którym mierzyłam się jako nauczycielka. Z jednej strony chciałam odejść od stawiania stopni. Zależało mi na tym, żeby ocena mówiła uczniowi przede wszystkim: co już potrafi, z czym sobie radzi i nad czym warto jeszcze pracować. Z drugiej strony spotykałam się z oczekiwaniem rodziców, że ocenianie będzie konkretne i mierzalne. Skąd wiadomo, że uczeń osiągnął określony poziom? Dlaczego otrzymał właśnie taką ocenę? Co właściwie bierze się pod uwagę przy klasyfikacji?
Tak powstał system oparty na profilu kompetencji polonistycznych.
W bieżącej pracy uczeń nie gromadzi kolejnych stopni 1–6. Prace są oceniane punktowo i na tej podstawie powstaje profil kompetencji. Uczeń dostaje informację zwrotną, że w dabyn obszarze jego poziom kompetencji to "podstawowy" - czego umie, co musi poćwiczyć.
System obejmuje sześć obszarów:
czytanie,
analizę i interpretację,
pisanie,
komunikację,
świadomość językową,
poprawność językową.
Dzięki temu zamiast pytać wyłącznie: „Jaką mam ocenę?”, uczeń może zobaczyć: „Jak radzę sobie z poszczególnymi umiejętnościami?”
Materiał pokazuje też, jak przejść od bieżącego oceniania bez stopni do wymaganej w szkole klasyfikacji 1–6.
wynik pracy → dowody osiągnięć → profil kompetencji → poziom kompetencji → ocena klasyfikacyjna
Dla nauczycieli języka polskiego w klasach IV–VIII, którzy:
chcą ograniczyć liczbę stopni w ocenianiu bieżącym;
szukają alternatywy dla systemu opartego na zbieraniu ocen i liczeniu średniej;
chcą oceniać konkretne umiejętności polonistyczne;
potrzebują jednocześnie mierzalnego i przejrzystego sposobu dokumentowania osiągnięć;
szukają rozwiązania, które pozwala połączyć ocenianie wspierające uczenie się z koniecznością wystawienia okresowego stopnia 1–6.